Η ώρα είναι 7 και κάτι. Με το ζόρι έχεις πιει μισή κούπα καφέ και έχεις κάνει δύο πρωινά τσιγάρα. Το μάτι δε λέει να ανοίξει και με το ζόρι έχεις βάλει φακούς. Από το σπίτι αφήνεις παιδια στο σχολείο και μέχρι τη στάση του metro πας με αυτόματο πιλότο. Μπαίνεις στο βαγόνι και αν κάτσεις νιώθεις σα τον Σκρουτζ Μακ Ντακ που κάνει βουτιά στο θυσαυροφυλακιο του και βρίσκει την τυχερή δεκάρα του. Αν δε κάτσεις κατεβάζεις ότι εξαπτέρυγα γνωρίζεις σε 22 θρησκείες και 153 αιρέσεις. Έχεις δίπλα σου το μαθητή που νομίζει ότι μπορεί να φωνάζει 7 το πρωί σα να είναι στη Σκεπαστη δεκαετία του 90.
Έχεις την wannabe bitch lawyer, 23χρoνη ασκούμενη, με το ταπεράκι που το μπριάμ μυρίζει από την Αττική ως το σταθμό Λαρίσης. Τον έρμο Πακιστανούλη με τα κοντάρια από τις βούρτσες που θα καθαρίσει βιτρίνες στη Σταδίου. Έχεις τον Ελληνάρα 60+ που όλα του φταίνε και ποτέ εκείνος. Από τους ξένους, τον Μητσοτάκη ως τον Ανδρέα και μόνο ένας Παπαδόπουλος θα μας σώσει…
Και αφού έχεις ζήσει όλα αυτά…κατεβαίνεις Σύνταγμα. Ζεις το παράλογο να σου τσεκάρουν το εισιτήριο 85 εκατοστά πριν το μηχάνημα και πας προς κυλιόμενες σκάλες.
Εκεί είναι που λες κάνω φόνο. Ρε παλικάρι, ρε κοριτσάκι, ρε μεσήλικα, ρε cougar… γιατί γμτ της γης τον άξονα αφού βιάζεσαι, αφού νιώθεις Elon Musk μέσα στο κοστούμι σου από τα Berto Lucci της Δραπετσώνας και πρέπει να μη χάσεις το meeting, γιατί εσύ κυρία μου που και εσύ βιάζεσαι και νομίζεις ότι είσαι η Anna Wintour και η Vogue θα πάει στα τάρταρα αν δεν είσαι on time δε πας από τις σκάλες; γιατί πρέπει να μας τα κάνεις zeppelin; Γιατί να μας σκουντάς; Γιατί να πρέπει να ζήσουμε αυτή την πρωινή φρίκη; βιάζεσαι; σκάλες. Μη παίζεις με την πρωινή μας υπομονή. Δεν είναι δύσκολο το ταπεράκι με το μπριαμ να σου έρθει κολάρο και να μείνει νηστική η 23χρονη. Στην τελική δεν είσαι ούτε ο mr Tesla ούτε η mrs Vοgue. Αν ήσουν δε θα έτρεχες με το metro μπαστουνόβλαχε. Θα σε πήγαινε ο σοφέρ.
Γιαυτό…Άσε εμάς τους τεμπέληδες από τις κυλιόμενες και εσύ φτιάξε προσαγωγούς από τις σκάλες…