Η πρωινή ρουτίνα μου είναι γνωστή, ειδικά τις ημέρες που πρέπει πρώτα να πάω τα παιδιά σχολείο και εν συνεχεία στο γραφείο. 05:34 το ξυπνητήρι χτυπάει στους ήχους του Crazy Train to Ozzy. Ναι ξέρω, ξέρω, δεν είναι καθόλου νορμάλ να ξυπνάς με Ozzy αλλά αν βάλω το «χάρτινο το φεγγαράκι» ως ήχο στο ξυπνητήρι δεν παίζει να ξυπνήσω. Εν συνεχεία ένα ντους, καφές, τσιγάρα για να ανοίξει το μάτι. Αφού τελειώσει αυτή η διαδικασία ξεκινάει το μαρτύριο Ενώ η κόρη μου σηκώνεται σχεδόν αμέσως, ο μικρός θέλει ειδικά παρακάλια.
Την περασμένη εβδομάδα ένα πρωινό, έχω φτάσει στη στιγμή όπου έχω ξεκινήσει χάδια, αγκαλιές και γλυκόλογα για να τον σηκώσω μιας και κάποια στιγμή πρέπει να φτάσω και εγώ στο γραφείο μου. Ο μικρός με γράφει κανονικά. Έχει περάσει πεντάλεπτο και μέσα στον ύπνο του κάνει την απίθανη ερώτηση, «μπαμπά τελικά βγήκε ο Mαμντάνι δήμαρχος της Nέας Yόρκης»;. Ερώτηση 15χρονου πριν πει καλημέρα. Ήταν σαν να έχω φάει γροθιά στο στήθος. Μένω ψύχραιμος και χωρίς να θέλω να του χαλάσω τις πρωινές πολιτικές ανησυχίες του, του απαντάω “Ναι Αντρίκο μου βγήκε”. Mε μία απίστευτη φυσικότητα έρχεται δεύτερη πυρηνική βόμβα «Mπαμπά πώς θα αντιδράσει με ένα μουσουλμάνο δήμαρχο η φιλελεύθερη Αμερική και η Wall Street, σε μία τέτοια αλλαγή στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού»; Ξαφνικά νιώθω ότι δεν έχω γιο τον Ανδρέα που ξέρω, αλλά εξώγαμο του Rockfeller. Kρατάω όση υπομονή μπορώ να έχω και του απαντάω «ότι ο χρόνος θα δείξει για αυτή την επιλογή των κατοίκων της Nέας Yόρκης».
Κάπου εκεί αποφασίζει να σηκωθεί. Bγαίνοντας από το wc με ρωτάει τι έχει για δεκατιανό στο σχολείο. “Τοστ και μπανάνα” του απαντάω. «Πάλι τοστ; το βαρέθηκα. Θέλω λεφτά να μου δώσεις να ψωνίσω από το κυλικείο».
Οι πολιτικές του ανησυχίες, το παραλίγο γκρέμισμα του φιλελευθερισμού γκρεμίστηκαν μπροστά σε ένα σάντουιτς με κοτομπουκιές και μαγιονέζα…