Τέτοιες ώρες είναι που ζηλεύω το Αγρίνιο. Πόσο μαγικό είναι να μένεις, αλλά κυρίως να εργάζεσαι με τέτοιες τροπικές συνθήκες. Σκέψου να δουλεύεις κάτω από ελενίτ οξυγονοκόλληση. 7 το πρωί και 45 έξω, 58 μέσα από την απίστευτη μόνωση του ελενίτ.
Και ενώ περνάει λίγο η ώρα το πρωί, το αφεντικό έχει κέφια. Σε ένα πρώην θερμοσίφωνα νυν ψησταριά με κάρβουνα, 4 κιλά προβατίνα. Η ομίχλη από τα τριγλυκερίδια να φτάνει ως τη Λευκάδα.
Και κάτω από το δροσερό μεσημεριανό αεράκι του Αγρινίου, όπου κύματα δροσιάς αντίστοιχα με την ανάσα των δράκων της Ντενέρις Ταργκάριεν, έρχονται σε λεκάνη με πάγο μπύρες και τσιπούρα. Στο 5λεπτο ιδρώνεις και από τα νύχια. Η μπλούζα ένα με τους κοιλιακούς. Όλα αυτά στην πόλη που λιώνουν τα πλακάκια και τα κλαρίνα παίζουν 25 ώρες την ημέρα.
Και από ευγένεια να πιείς μια μπύρα, να δοκιμάσεις ένα παϊδάκι. Όμως το αφεντικό να επιμένει. Πάρε τσίπουρα , πάρε μπύρες εναλλάξ. Πάρε λουκάνικα, πάρε πρόβατο. Και εσύ; να μη μπορείς να κουνηθείς. Να είσαι ζάντα από τη ζέστη και το πιόμα. Να είσαι στουπί. Να βογκάνε τα τσαούλια. Από τη ζέστη να κάθεσαι στο παγκάκι (τα κανονικά, όχι του Μπακογιάννη που τηγάνιζες και αυγά) και όταν σηκώνεσαι να είσαι σα τσίχλα μασημένη… να αφήνεις τη σάρκα σου σιγά -σιγά. Να ξεχνάς ποιος είσαι και να αυτοπροσδιορίζεσαι ως Σταχτοπούτα. Να παίρνεις ένα ζάναξ και να βλέπεις το καλαμπόκι σα δονητή…
Υπομονή αδέρφια. Καύσωνας είναι. Θα περάσει…