Μπαίνοντας στην Πατησίων στα δεξιά σου προς το κέντρο της Αθήνας η Χαρά. Κλασικό ζαχαροπλαστείο με εξαιρετικό παγωτό καϊμάκι. Όμως κάποιος που αντέχει οικονομικά πλέον τρώει Chicago ή Banana Split. Το πρώτο σε ένα ποτήρι τριών λίτρων σα το δισκοπότηρο που έψαχνε ο Indiana Jones και που θες κουτάλι τουλάχιστον μισό μέτρο για να φτάσει στη βάση. Ατελείωτη σοκολάτα, αμύγδαλα, κρέμα, σαντιγί και σιρόπια.
Το δεύτερο σε μία γόνδολα σαν αυτή που πήγαινε βόλτες τον Bezos λίγες ώρες πριν παντρευτεί τη Μεξικάνα στη Βενετία, με ολόκληρη μπανάνα και από 2 έως 5 μπάλες παγωτό επιλογής δικής σου. Αντίστοιχα συνοδεύεται με όλα τα καλούδια του Chicago. Κάθε μπουκιά πάνω από 7.000 θερμίδες. Οι επιλογές σε γεύσεις παγωτού ατελείωτες. Ανεξάρτητα τι θα διαλέξεις, ο δείκτης ζαχάρου φτάνει στο 8 και οι οδοντίατροι καλούν τον ιδιοκτήτη ως επίτιμο καλεσμένο στον ετήσιο χορό τους. Επίσης, πάστα αμυγδάλου, σεράνο, ποντικάκια και φούρνου συμπληρώνουν τη βιτρίνα. Αντίστοιχα στα βόρεια οι κρέμες έχουν την τιμητική τους στο Βάρσο. Αρκεί να έχεις ξεπεράσει το 75ο έτος για να μη χαλάς το μέσο όρο. Αντίθετα στο Παγκράτι μια νέα μόδα κυριαρχεί. Φ.Γ.Γ.. Όλη μέρα με ένα ποτήρι σερμπέτι από ζάχαρη, τεχνιτό καφέ και μισό λίτρο γάλα για τον διάσημο φραπέ. Φραπέ Γλυκό Γάλα. Όλο αυτό παρέα με Marlboro ή Camel. Βασική προϋπόθεση για όλα αυτά μόνο αν ο παππούς είχε καλή σύνταξη. Αλλιώς το Chicago της Χαράς γινόταν rocket της ΕΒΓΑ και παγωτό πατούσα με γεύση φράουλας. Ο καπιταλισμός δεν είχε έρθει ακόμα. Αντί για coca-cola η νεολαία πίνει Sinalco και elpa fresh (για όσους γνωρίζουν) σε πλαστικό μπουκαλάκι.
Στις γειτονιές τα πιτσιρίκια ξεσαλώνουν μέχρι τελικής πτώσης. Αν στην πληγή από το ποδόσφαιρο στις αλάνες δεν εμφανίζονταν κόκκαλο δε γυρνάνε σπίτι. Εκεί που από τη μία η μάνα του κλαίει στο θέαμα της ματωμένης σάρκας ενώ προσπαθεί να τον γιατροπορεύσει και ταυτόχρονα ρίχνει ευαγγέλια στον κανακάρη της για το τρίτο σκισμένο παντελόνι φόρμας. Άλλα αγόρια μετά το θρίαμβο του 1987 προσπαθούν να γίνουν νέοι Γκάλης. Ατέλειωτες ώρες σε υποτυπώδη γήπεδα με κάθε είδους μπάλα. Οι γείτονες από τον ήχο της μπάλας στο τσιμέντο είναι τρόφιμοι πλέον ψυχιατρικών κλινικών. Και όλα αυτά μιας και γλύτωσαν την περιουσία τους από κάθε είδους αυτοσχέδια ακόντια. Ακόντια από ξύλα που τα έψαχναν οι μανάδες από σκούπες και σφουγγαρίστρες, ξύλα που στήριζαν για χρόνια τριανταφυλλιές στα χέρια υποψήφιου/ας Σακοράφας και Βερούλη. Οι τυχεροί της υπόθεσης με τον ακοντισμό είναι τα αυτοκίνητα. Άτυχοι οι επαγγελματίες των τζαμιών.
Τα πιο «μεγάλα παιδιά» είναι μεταξύ Barbarela και Ombre. Η πρώτη κλασική disco, το δεύτερο το πιο γνωστό metal bar της εποχής. Ανάλογα τα μουσικά γούστα. Και στα δύο γίνονταν «ζημιές» άλλα για διαφορετικούς λόγους. Στη disco για γκομενίτσες για ποδόσφαιρο στο άλλο. Από τη μία φρέσκο σιδερωμένα jeans και πουκάμισα και από την άλλη μαλλί μακρύ, λασπωτήρας από Hilux Toyota με jean στενό. Τόσο στενό που ώρες ώρες δεν ξέρεις πως αναπνέουν. Μαύρο μακό με κάθε είδους σατανά και περικάρπια με καρφιά συμπληρώνουν τις ενδυματολογικές παρεμβάσεις του μεταλλά.
Το Sporting το Ρόδον και η Φιλαδέλφεια είναι εκεί που αναστενάζει η rock. Ξύλο στους Police, ξύλο στον Galacher ξύλο και στους Motorhead. Από το Ρόδον περνά όλο το enfantgate της rock και metal σκηνής. Ο Λυκαβητός για ρομαντικά καλοκαιρινά μουσικά βράδια με Παπάζογλου, αλλά η απογείωση έρχεται μέσα σε 3 χρόνια. Bob Geldof και η παρέα του για τη Διεθνή Αμνηστία. Pink Floyd για ένα βράδυ που δε θα ξεχαστεί ποτέ και ένα διήμερο στο Καλλιμάρμαρο. Rock in Athens. Eκεί που o Boy George μας δείχνει το κωλαράκι του και ο κάθε ροκάς που σέβεται τον εαυτό του εκτοξεύει προς το Βρετανό καλλιτέχνη από μπύρες έως μάρμαρα.
Κυκλοφορείς νύχτα και συναντάς και την άλλη πλευρά της διασκέδασης. Έδώ οι ηλικίες άνω των 35. Γυναίκες με μαλλί τίγκα σε υλικά που δίνουν όγκο, βάτες σαν αεροδιάδρομο στο Ελ. Βενιζέλος. Συνοδεύονται σε αυθεντικά μπουζούκια από άντρες με κοστούμια παρδαλά με γραβάτες λαχούρια και μανίκια του σακακιού σηκωμένα ως τον αγκώνα. Σε πιο cult μαγαζιά λευκή κάλτσα και σκαρπίνι που σε στραβώνει στον ήλιο. Πουκάμισο ανοιχτό, παρότι άτριχος, με αλυσίδα 22 kg fa.ca.d’orο. Αν μπεις σε αυτοκίνητο με τέτοιο αρσενικό καλείς αμέσως το 166 για να γλιτώσεις το λιποθυμικό από την Tosca 4711 η την Fahrenheit.
Τα μαγαζιά 7 ημέρες την εβδομάδα ανοιχτά. Γεμάτα νταλκά, καψούρα ουίσκι Vat69 η Mackenzie, μαζί με στίβες από πιάτα ή πανέρια με γαρύφαλλα. Σκηνικό που μόνο αν το ζήσεις μπορείς να το περιγράψεις. Καρφωμένα τραπέζια για παν ενδεχόμενο και στην πίστα ο Στράτος ο Πάριος η Άντζελα ο Πανταζής, ο Μενιδιάτης, η Στανίση και άλλες πολλές φίρμες. Φίρμες που κυριαρχούν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80 και λίγο πριν την κάθοδο από Θεσσαλονίκη του Καρρά του Μελά και του Τερζή. Η ποσότητα από σπασμένα πιάτα ή πεταμένα λουλούδια είναι σαν ταξική αναγνώριση. Στην επαρχία μέσα σε ένα βράδυ για χάρη μιας τραγουδίστριας μπορεί να φαγωθεί όλη η ετήσια επιχορήγηση της αγκινάρας σε πανέρια ή σαμπάνιες νερωμένες. Όποιος καλλιτέχνης πιεί πάνω από μια γουλιά από αυτή τη σαμπάνια δύσκολα θα βγάλει το πρόγραμμα. Ο τύπος που θα κάνει ζημιά μπορεί να χαλάσει μια περιουσία αλλά το βράδυ θα κοιμηθεί με τη γυναίκα του. Αν δεν τον πετάξει εξω από το σπίτι από την μπόχα του Balantines και του Dunhill.
Ανοίγεις το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση. Οι Ρεπόρτερς και τα Τρίγωνα των Αστέρων με την Αλιφέρη που μας έστελνε τα φιλιά της κυριαρχούν. Σιγά σιγά νέοι σταθμοί στο ράδιο και την τηλεόραση εμφανίζονται. Πλέον αμερικανόφερτα shows κάνουν την εμφάνιση της. Ο εθνικός ύμνος και ο τσοπανάκος φεύγουν από την κρατική τηλεόραση. Στα νέα κανάλια εμφανίζεται κάθε λογής ξεβράκωτη προς τέρψη της ελευθερίας του λόγου και της σκέψης. Πλέον η μπάντα των fm γεμάτη από ειδήσεις της εκκλησίας, πότε θα λάβει χώρα η πανήγυρη στον Άγιου Σουλπίκιο της Ακράτας ως διαφημίσεις για αγορά οικόπεδων στο Ξυλόκαστρο με θέα, φως, νερό, τηλέφωνο εντός σχεδίου 50 μέτρα από τη θάλασσα.
Η διαδρομή συνεχίζεται και πάντα κοντά σε μαγαζιά διασκέδασης θα βρεις κάθε λογής μαγαζί εστίασης. Πατσά, λευκή μακαρονάδα και κοκκινιστό κλασικές αξίες. Λίγο όμως η ελληνική υπερβολή, λίγο η ξενομανία και από το παραδοσιακό παστίτσιο μαθαίνουμε το foie gras. Νέες λέξεις νέες γεύσεις, νέες υπηρεσίες. Fast food. Γρήγορο φαγητό, αμερικανόφερτο. Στα εστιατόρια μαθαίνουμε τη σαλάτα του Καίσαρα, τη σαλάτα του Σεφ το μπιφτέκι με το Roquefort τις γαρίδες cocktail.
Η εύκολη λύση στο φαγητό απαιτεί και ταχύτητα. Εκεί έρχεται μια νέα φυλή των δρόμων. Τα delivery boys. Ένας συνδυασμός από Ayrton Senna και Valentino Rossi και ότι τραβάει η ψυχή σου σε χρόνο που θυμίζει κατατακτήριες στο Monaco είναι στο τραπέζι σου. Fast food και Delivery στις αρχές του 21ου αιώνα είναι οι καλύτεροι σπόνσορες διαιτολόγων και ενδοκρινολόγων.
Η μεσημεριανή βόλτα που ξεκίνησε από το αεροδρόμιο στο Ελληνικό, πήγε κέντρο, δυτικά, βόρεια έγινε απογευματινή και κάπου στα νότια πάλι πλησίαζε στο τέλος της. Ένα χαμόγελο είναι μόνιμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπο μου μέχρι που ο ήχος από το Crazy Train του Ozzy χτυπάει στο ξυπνητήρι…
Back to reality. Πόρνη καθημερινότητα.