Η ημέρα μου ξεκινάει 05:34 το πρωί με τους ήχους των U2 στο ξυπνητήρι. Ξέρω δεν είναι πολύ λογικό να ξυπνάς με το Sunday Bloody Sunday αλλά η εισαγωγή με τα drums είναι αυτή που από την αγκαλιά του Μορφέα με στέλνει για πρωινό ντουζ. Η συνέχεια κλασική ρουτίνα. Καφές, τσιγάρα και το πρωινό μαρτύριο να ετοιμαστούν τα παιδιά για το σχολείο τους. Μια ρουτίνα που κρατάει από τις 07:30 περίπου που τα αφήνω στο σχολείο τους. Η συνέχεια έχει τρέξιμο, να φτάσω στο σταθμό του τρένου και εν συνεχεία από Ομόνοια λεωφορείο με κατάληξη τα μέσα της οδού Πειραιώς.
Όσοι χρησιμοποιούν ΜΜΜ είναι ήρωες. Εκτός από το βασικό πρόβλημα του άγχους αν θα προλάβουν, τι ώρα θα φτάσουν, υπάρχει η συναναστροφή εντός των ΜΜΜ με μια σειρά από “φυλές” ανθρώπων που έχουν τον ίδιο με εμένα σκοπό. Να φτάσουν στην εργασία τους. Αυτές οι “φυλές” είναι η αφορμή που γράφω. Σε αυτές θα αναφερθώ γνωρίζοντας ότι οι καθημερινοί συνταξιδιώτες μου θα με έχουν και εμένα κατατάξει.
Με διαφορά η χειρότερη “φυλή” που κυκλοφορεί στα ΜΜΜ είναι τα αρσενικά κυρίως και σε δεύτερη φάση τα θηλυκά με back pack στην πλάτη. Ύφος εγώ και κανένας άλλος. Δε λογαριάζουν κανέναν και τίποτα. Δε τους απασχολεί αν κάθεται κάποιος και το σακίδιο τους είναι στο πρόσωπο κάποιου άλλου. Κινδυνεύεις να χάσεις μάτι σε κάθε τους κίνηση. Και αν τους πεις να την πάρουν από τους ώμους τους σε ρωτάνε που να τη βάλουν. Σίγουρα δε δίνεις την πρώτη απάντηση που σου έρχεται στο μυαλό αλλά τους λες να την κρατήσουν στο χέρι τους. Σε κοιτούν σα τον ΕΤ με τα μάτια γουρλωμένα. Λες και θα χαλάσει το Moleskin. Να ήταν όμως να το καταλάβω. Με 16 ευρώ αγορασμένο από το μοναστηράκι είναι…
Μία άλλη εκνευριστική “φυλή” είναι αυτή που θα σε καβαλήσει για να κάτσει. Εδώ το γυναικείο φύλλο δίνει ρέστα. Είναι ικανές να μην αφήσουν να βγει κόσμος αρκεί να φτάσουν πρώτες στην άδεια θέση. Θα σπρώξει, θα χωθεί, θα σου φέρει την τσάντα κολάρο αλλά θα κάτσει. Τι και αν τη βρίζουν; εκείνη σα νέος Κολοκοτρώνης κέρδισε στα Δερβενάκια τον Δράμαλη. Αντίστοιχη “φυλή” άκρως εκνευριστική είναι όσοι προσπαθούν να μπουν στα ΜΜΜ και ας μη χωράει κουνούπι. Θα σπρώξουν, θα ζουλιχτούν, αν χρειαστεί θα βγάλουν κάποιον ήδη μέσα αρκεί να μπουν. Αν τους πεις ότι δε χωράει άλλους απαντάνε ότι θέλουν να πάνε στην εργασία τους. Λες και όλοι οι άλλοι 8 παρά μεσοβδόμαδα πάμε για brunch στου Ζόναρς. Ίσως η “φυλή” που ακούει τα περισσότερα μπινελίκια.
Οι ακίνητοι. Εδώ η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια. Μπαίνουν στα ΜΜΜ και όπου σταθούν δε κουνιούνται. Μια μαγική δύναμη δε τους επιτρέπει ότι και να γίνεται να μη δίνουν σημασία δίπλα τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μη χάσουν χιλιοστό από το χώρο που διάλεξαν. Χειρότερη μορφή αυτοί που κάθονται σε διαδρόμους και μπροστά σε πόρτες.
Οι ώρες εργασίας είναι πολλές. Μεγάλος αριθμός εργαζομένων δεν γνωρίζει τι ώρα θα επιστρέψει σπίτι του. Οπότε είναι αναγκαία η μεταφορά στον εργασιακό χώρο τροφής, σνακ, φρούτων κλπ. Για τη μεταφορά υπάρχουν ειδικά καλαίσθητα τσαντάκια ή απλές τσάντες. Όμως όταν είσαι στα Πατήσια σε ένα βαγόνι γεμάτο με τουλάχιστον 8 διαφορετικά τσαντάκια, συγχρονισμός στο μαγείρεμα δεν γίνεται. Με κλειστά παράθυρα στο βαγόνι και από παντού να έρχεται η ευωδία από σουτζουκάκια τίγκα στο σκόρδο, γιουβαρλάκια, μπιφτέκια, αρακάς και το σουβλάκι που περίσσεψε από το χθεσινό delivery. Ένας πυρηνικός όλεθρος από μυρωδιές. Μαζί με αυτούς βάλε και όσους κουβαλάνε στο χέρι καφέ και προσπαθείς να αποφύγεις αναταράξεις, Λες και δεν έχει το λεκανοπέδιο καφέ για να πάρει στο γραφείο. Το μοναδικό είναι στη γειτονιά του.
Μία κατηγορία στην οποία ανήκω και εγώ είναι αυτοί με τα τα ακουστικά στα αυτιά. Κάνω καθημερινά δρομολόγιο της μισής ώρας με το τρένο. Το spotify είναι η καλύτερη παρέα. Ξέχωρα που λειτουργεί ως αγχολυτικό με όσα γίνονται εντός των ΜΜΜ. Προσοχή!!! χάνεις εύκολα τη στάση αν αφοσιωθείς στα φωνητικά του Gilan στο Child in Time ή αν όλη η προσοχή σου είναι στο σόλο του Randy Rhoads στο Revelation Mother Earth.
Αγαπημένη μου “φυλή” οι θρησκευόμενοι. Δεν υπάρχει περίπτωση να περνάει το ΜΜΜ έξω από ναό και να μην κάνουν το σταυρό τους από μία έως και 15 φορές. Ξέρουν πάντα μα πάντα ότι πλησιάζουν και ξεκινάνε τα θρησκευτικά τους τελετουργικά 500 μέτρα πριν. Πολλές φορές δεν σταματούν, επικαλούνται τα θεία όσο διαρκεί η απόσταση μεταξύ δύο ναών, (Άγιος Ελευθέριος έως Άγιος Νικόλαο). Η Αγία Βαρβάρα στα άνω Πατήσια είναι ο ναός των ναών. Ολόκληρο το βαγόνι σταυροκοπιέται.
Μη μπλέξεις με τουρίστα και του πεις ότι μιλάς αγγλικά. Ικανός είναι ένα σου ζητήσει να τον πας ως την είσοδο του μουσείου της Ακροπόλεως. Συνήθως φοράνε βερμούδες και με 5 βαθμούς κελσίου, αθλητικά ή σανδάλια με λεύκη αθλητική κάλτσα, κρατάνε νερό και ένα χάρτη. Οι ερωτήσεις ποικίλλουν. Από το πώς θα πάνε κάπου, με ποιο ΜΜΜ θα πάνε, μέχρι και πού να φάνε. Οι Ασιάτες είναι οι καλύτεροι. Οι κέντροευρωπαίοι είναι για χαστούκια. Έχουν απαιτήσεις να ξέρεις ακόμα και τοπικές διαλέκτους τις Ρηνανίας – Βεστφαλίας.
Συνεχίζεται…