Κάθε πρωινό είναι σαν 9απλό τζάκ ποτ του Τζόκερ. Δε ξέρεις τι νούμερα θα βγουν και όταν βγουν σίγουρα δε τα έχεις παίξει. Έτσι είναι και το πρωινό με τον μικρό τύραννο που έχω σπίτι και ονομάζεται Ανδρέας. Δε ξέρεις γιατί θα γκρινιάζει. Αλλά θα γκρινιάζει. Αυτό είναι το σιγουράκι. Τη μία γιατί δε θέλει να πάει σχολείο. Την άλλη γιατί να ξεκινάει στις 8 το σχολείο και όχι στις 10. Γιατί η αδερφή του τελείωσε τις εξετάσεις και εκείνος όχι ακόμα. Γιατί διαβάζει για πανελλήνιες και εκείνος για τις εξετάσεις του Γυμνασίου.
Γιατί να φορέσει φόρμα και όχι jean που θέλει εκείνος. Για να γυρίσει το jean με τρύπες μιας και εχει γυμναστικη. Γιατί να πάρει τοστ και όχι χρήματα για την καντίνα. Γιατί η μπανάνα είναι άγουρη και όχι όπως τη θέλει, 76% άγουρη. Μη σας κουράζω…κάθε μέρα έχει και ένα λόγο γκρίνιας.
Σήμερα όμως έσπασε όλα το κοντέρ. Κάπου διάβασε, κάπου άκουσε ότι του χρόνου το Μάιο έρχονται οι Metallica στο ΟΑΚΑ. Από την ώρα που ξύπνησε μου τα έχει κάνει ζέπελιν να τον πάω στη συναυλία. Ότι έγινε sold out μέσα σε 3 ώρες δε το διάβασε. Αν του πεις έστω θα δούμε (σε περίπτωση δεύτερου live ή στη μαύρη) αυτός το έχει δέσει ότι θα πάει και μπορεί να μη κοιμάται μέχρι να προσγειωθεί ο Hetfield και η παρέα του στο Ελ. Βενιζέλος. Αν του πεις όχι φεύγεις για το Άγιο Όρος για να γλυτώσεις. Μέσα σε όλα αυτά μπαίνοντας στο αυτοκίνητο να πάμε σχολείο που γράφει σήμερα μαθηματικά (37 ολόκληρα λεπτά διάβασε) παίζει στο ράδιο και το Master of Puppets. Εκεί που είχε λίγο ηρεμήσει πάλι τα ίδια. Βάζει τη ζώνη του και άρχισε να χτυπιέται στο ρυθμό του Cliff Burton. Και τα λόγια όλα απ έξω. Που αν του πεις να σου πει τις ημέρες στα αγγλικά θα πει την Κυριακή Wednesday…
Θεοί του heavy metal σώστε με…
ΥΓ. Σήμερα θέλει Καλλιμάρμαρο για να ακούσει Μακρόπουλο και Χρυσοχοΐδη στο αφιέρωμα για τον Καρρά… ελπίζω να μη ζητήσει Diana Ross τον επόμενο μήνα.