Σάββατο ξημερώματα η μάνα μου μαζί με την αδερφή της πετάνε για Άμστερνταμ. 6 βράδια στην πρωτεύουσα της Ολλανδίας δύο γυναίκες, που αν προσθέσεις της ηλικίες τους, συμπληρώνουν ενάμισι αιώνα. Είναι αλήθεια ότι δεν περίμενα τέτοιο προορισμό. Πιο κοντά μου ήταν να πάνε στην αυθεντική Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα. Και αν όχι εκεί στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά πριν την κάνουν εξάστερο ξενοδοχείο για διοργάνωση gay οργίων.
Είμαι πριν από δύο μέρες το πατρικό μου. Κάπου μεταξύ καφέ και μουστοκούλουρου μου ανακοινώνει ότι πετάει για Άμστερνταμ με τη Μαρία. Αρχικά δεν έδωσα σημασία. Αφού περνάει η ώρα τη ρωτάω για το πρόγραμμα της εκδρομής. Περιμένω να ακούσω για μουσείο Βαν Γκογκ, μουσείο Rebrand, μαντάμ Tussauds, Rijksmuseum, κρουαζιέρα στα κανάλια, βόλτα ως το Εdam, εκδρομή στο Voledam και σε τσακίρ κέφι μέχρι τον ποταμό Amstel για την παραγωγή της γνωστής μπύρας.
Τίποτα από όλα αυτά. Αρχίζουν και με ζώνουν τα φίδια. Εκεί που τα είδα όλα ήταν όταν άρχισε να μου κάνει ερωτήσεις. γιατί στο εξωτερικό το Καλαματιανό είναι πιο ακριβό από το Ρεθυμνιότικο: γιατί το αλβανικό θεωρείται υποβαθμισμένο προϊόν; που χρειάζεται η τζιβάνα; σε τι γεύσεις κυκλοφορούν τα space cookies; κλείνοντας είχε απορίες για το ασφαλιστικό πρόγραμμα των κοριτσιών που δουλεύουν στις βιτρίνες.
Θεέ μου!!! πού έχουν μπλέξει; εγώ για μάνα έχω τη «Βασίλισσα των Βαλκανίων» τον «Εσκομπάρ του Περιστερίου»; έχει γράψει και καταθέσει σε συμβολαιογράφο ότι μου ανήκει ή θα μου τα φάνε οι έμποροι;
Mέχρι να γυρίσω σπίτι είχα βγάλει εισιτήρια για Άμστερνταμ μπας και σώσω αν σώζεται κάτι…